maandag 6 juli 2020

Een steekje los

Ik geef het toe, zelf kan ik nog net ergens een knoop aanzetten of een losgeraakt zoompje herstellen. Daar houdt mijn vaardigheid met naald en draad wel een beetje op. Er ging een wereld voor mij open toen ik voor naaister Eileen Brady uit De draad die ons verbindt de trapnaaimachines van Singer ging bestuderen.

Singer naaimachines, 1904
Miami U. Libraries - Digital Collections [Public domain], via Wikimedia Commons

En wat was het gaaf om er dan in de middagpauze een paar bij de plaatselijke kringloopwinkel aan te treffen! Natuurlijk moesten die op de foto! (Mijn collega’s hebben niet gedaan alsof ze mij niet kenden, dus blijkbaar heb ik me toch nog redelijk normaal gedragen.)

Trapnaaimachines bij kringloopwinkel De Waar
eigen foto's

Isaac Singer, de man achter het bekende merk, leefde in Amerika, had een opvallende persoonlijkheid en een niet geheel onbesproken levensstijl. Maar ook een geweldig gevoel voor marketing. Hij bedacht constructies voor betaling in termijnen en wist er zo voor te zorgen dat zijn naaimachines bereikbaar werden voor gewone vrouwen. Zo ook voor Eileen Brady.

Eileen groeit op in een dorp in Shropshire en komt als tiener in dienst bij de dorpsnaaister, mevrouw Tomkins. Zij heeft direct in 1866 Singer’s New Family Machine gekocht: een compacte trapnaaimachine die voor vrijwel alle soorten stof geschikt is. De standaardprijs voor een eenvoudig gedecoreerd exemplaar is £4 4s, met een meubel erbij kost hij tot zo’n £20. Dankzij het formaat en de afbetalingsmogelijkheden worden er steeds meer aangeschaft voor huishoudelijk gebruik.

Singer's New Family Machine werd ook wel 'fiddle base' genoemd.
Ik hoef niet uit te leggen waarom...
Foto door Nancy Drew [CC BY 2.0], via Flickr

In het najaar van 1872 vertrekt Eileen halsoverkop naar de stad Shrewsbury zonder iets mee te nemen. Haar treft het lot van veel arme vrouwen: bij spaarzaam licht in een klein kamertje naait ze onderdelen voor overhemden. Ze krijgt per stuk betaald, een hongerloontje. Uiteindelijk kan dit werk haar niet uit het armenhuis houden.
By Lamp Light door Harriet Backer (1890)
[Public domain], via Wikimedia Commons

Eileen krabbelt gelukkig op en wordt in de zomer van 1873 door madame Carroll in dienst genomen. Haar talent en vastberadenheid zorgen ervoor dat ze carri√®re kan maken. Eind 1880, aan het begin van De draad die ons verbindt, heeft ze een functie bereikt waarbij ze ook japonnen mag ontwerpen en contact heeft met klanten, zoals de illustere Lady Almsworth. Ze verdient dan zo'n £80 per jaar.

Maar het leukste moment om te schrijven was de scene die in maart 1881 plaatsvindt. Dan arriveert Eileens gloednieuwe trapnaaimachine, een Improved Family Machine die sinds 1879 op de markt is, en sneller en stiller werkt dan ooit dankzij een nieuw mechanisme en een rond spoeltje. 

Uit de handleiding van de Singer Improved Family Machine
via Woodland Quiltworks

Op internet vond ik hiervan zelfs een ingescande handleiding om Eileen op weg te helpen! Op zulke momenten doe ik net als zij een rondedansje:

‘Nou, nou,’ protesteerde Moira lachend. ‘Ik geloof warempel dat je er blij mee bent.’
‘Blij?’ Eileen pakte haar beide handen. ‘Ik ben dolgelukkig! Ik had nooit gedacht dat ik me dit kon veroorloven. Dat jij me deze werkkamer hebt aangeboden, heeft beslist geholpen.’
‘Ik denk toch dat vooral jouw eigen naaitalent je opdrachten oplevert. Maar ik ben blij dat je je hier thuis voelt.’
Niet verder denken nu. ‘Dat kan toch niet anders?’
Vrolijk zwierde ze Maggie nog eens in het rond, die juichte van plezier. Moira ving haar lachend op.
‘Is hier soms een feestje?’
Abrupt stonden ze stil. Met rode wangen streek Moira haar rok glad. Eileen bedwong de neiging om hetzelfde te doen...

Uit: De draad die ons verbindt, hoofdstuk 17 
 

Singer's Improved Family Machine
Boston Public Library [CC BY 2.0], via Flickr

Geen opmerkingen:

Een reactie posten