Bij elke roman een kerstverhaal(tje)

Wist je dat op elk van mijn romans een (kort) kerstverhaal volgt?
En dat ieder verhaal weer een beetje langer werd dan de vorige? 
En dat de laatste, Kerst in Rose Cottage, nu als e-book is afgeprijsd naar € 3,99? De aanbieding geldt t/m 31 december 2025.

Ik zet alle verhalen graag voor je op een rijtje:

• Op de vleugels van de wind wordt gevolgd door het minikerstverhaal Katies Kerstfeest.
• Thuis op Dunleigh Hall wordt gevolgd door het korte kerstverhaal Kerst op Dunleigh Hall.
• De draad die ons verbindt wordt gevolgd door de novelle Kerst in Almsbrick. De papieren versie is als bonusverhaal toegevoegd aan Kerst op Ivy Hill van Julie Klassen.
• De weg naar Rose Cottage wordt gevolgd door de novelle Kerst in Rose Cottage. De papieren versie is met een verhaal van Leanne Pots gebundeld als Alles geef ik jou.

Fijne feestdagen allemaal!

‘De draad die ons verbindt’ is verschenen!

Het is 16 juni en dat betekent dat vandaag officieel mijn derde roman De draad die ons verbindt verschijnt! 

Omdat een boekpresentatie met veel mensen in tijden van corona niet zo'n goed idee is, heb ik de afgelopen dagen in een paar filmpjes iets verteld over mijn boek en over het schrijven ervan. 

Hieronder kun je ze allemaal bekijken.

 

Waarom Victoriaans Engeland?

Schreef je als kind ook al?

Hoe ziet jouw schrijfplek eruit?

Zit er iets van jezelf in het boek?

Kun je schrijven combineren met je baan?

Hoe kwam je op het idee voor De draad die ons verbindt?
Bonus: Heb je al nieuwe plannen?

Paleis van kristal

Uit Op de vleugels van de wind, hoofdstuk 6:

‘Ons verblijf is zeer aangenaam verlopen, nietwaar, schat?’ Mevrouw Burton, met een vriendelijk, rond gezicht, glimlachte naar haar man. Te oordelen aan de beweging van zijn snor lachte hij terug. ‘Zo veel prachtige tentoonstellingen. We hebben het Crystal Palace gezien, op Sydenham Hill. Maar dat is niet de originele locatie, is het wel?’
‘Het Crystal Palace is gebouwd voor de Grote Tentoonstelling in ’51. Het stond toen in Hyde Park.’
‘Ah, in Hyde Park. Het viel me op hoeveel natuurschoon er is,’ vulde meneer Burton aan. ‘Komt u daar zelf vaak, juffrouw?’
‘Regelmatig.’ Katie deed haar best niet geforceerd te klinken, maar haar laatste rit door het park was op die vreselijke dag geweest, toen nicht Eunice haar halsoverkop naar huis had geroepen...

PBS' Victoria nadert het jaar waarin mijn roman Op de vleugels van de wind speelt! 

Koningin Victoria en prins Albert tijdens de Grote Tentoonstelling
uit seizoen 3, aflevering 8 (Masterpiece)

In de aflevering van vanavond opent Hare Majesteit de eerste Grote Tentoonstelling in Londen. Nog meer kijkers benieuwd of het Crystal Palace de relatie van het koninklijk paar kan herstellen?

Interieur Crystal Palace
J. McNeven [Public domain], via Wikimedia Commons

Van crinoline naar queue

Vandaag nemen we een kijkje bij de mode in de tijd dat Caroline Milton in Thuis op Dunleigh Hall aan het uitgaansleven gaat deelnemen. Natuurlijk wilde zo'n 19-jarig meisje niet uit de toon vallen bij haar leeftijdsgenoten. Niets nieuws, volgens mij.

In een eerder bericht heb ik de crinoline laten zien die in de jaren 1850 modern was bij de hogere klassen (bij Katie uit Op de vleugels van de wind). De crinoline was een geraamte dat de rokken rondom helemaal wijd liet uitstaan. Je hoeft maar naar de plaatjes te kijken om te snappen hoe onpraktisch deze mode was (zoals Jim terecht tegen Katie opmerkt).

Baljapon van zijde, 1856-59

Terwijl Caroline Milton uit Thuis op Dunleigh Hall opgroeit tot een jonge vrouw verdwijnt de crinoline dan ook uit het modebeeld. Aan de voorkant en zijkant vallen de jurken nu grotendeels natuurlijk langs het lichaam. Dat is beslist niet het geval aan de achterzijde. De vrouw uit 1876 maakt zich beduidend drukker over haar slanke (ingeregen) middeltje dan om de omvang van haar derrière. Die was indrukwekkend, dankzij de queue de Paris.

De wat? Nou, inderdaad. Over haar ondergoed draagt Caroline nog altijd een soort steunconstructie om haar middel: de tournure.

Links: tournure van metaaldraad omhuld met katoen uit 1871

Rechts: tournure van metaal en linnen uit 1872-74

Links: tournure van metaal en linnen uit 1875-78

Rechts: tournure van katoen en paardenhaar uit 1873

Gemaakt van staaldraad, paardenhaar, rollen stof en/of kussentjes kan de tournure de grote hoeveelheid stof van de japon ondersteunen die nu niet om Caroline heen maar naar achteren wordt gedrapeerd, met een weelde aan strikken, lint en kant. Op de japon hieronder kun je goed zien hoe dit is samengebonden en uitloopt in een sleep. Het is wel duidelijk dat de extra steun aan de achterkant nodig is.

Avondjapon van zijde met goudversiering uit 1878-80

Je ziet ook dat de japonnen in die periode veel roesjes, kantjes en sierstrookjes hebben om een meisjesachtig effect te creëren. De nadruk ligt op de smalle, hoge taille.

Katoenen japon uit de jaren 1870

De officiële benaming van het ding onder alle draperieën is de tournure, maar vanuit de 18e eeuw was nog de naam cul de Paris blijven hangen. Vanwege het fatsoen wordt die term al snel vervangen door queue de Paris. Zeg nou zelf, uit de mond van een dame klinkt 'staart' nu eenmaal netter dan 'kont'. Ook in het Frans.

Japon van katoen en zijde uit ca. 1875

Tegen de tijd dat we Caroline aan het eind van het boek verlaten, verdwijnt de tournure met de nogal onpraktische sleep. Enkele jaren is een hele strakke rok in de mode, waarin de dames slechts kleine stapjes kunnen nemen. Aan de achterzijde dragen ze dan alleen een klein kussentje, maar omstreeks 1883 keert de tournure in extremere vorm weer terug. Je kunt er wel een theekopje op plaatsen!
Zou ik een nieuwe hoofdpersoon zo'n jurk durven aantrekken?

Links: avondjapon van zijde uit 1884-86

Rechts: middagjapon van zijde uit 1885-88

In mijn bericht Carolines verkeerde baljapon kun je nog een jurk uit Carolines kledingkast bewonderen en in Daar komt de bruid laat ik ook haar trouwjapon zien.

Afbeeldingen: public domain, via www.metmuseum.org, New York, NY.

Een brug tussen twee boeken

Door  het George Eastman House [No restrictions],
via Wikimedia Commons

Oplettende lezers die zowel Op de vleugels van de wind als Thuis op Dunleigh Hall hebben gelezen, vingen misschien een glimpje op van een oude bekende: Juliette Crawling, in 1856 getrouwd met bankier Edward Wallace.

De grote dag was aangebroken. Terwijl Katie in de indrukwekkende bruidsstoet de kerk binnen liep, zag ze tevreden dat alle versieringen goed tot hun recht kwamen. Samen met Juliette had ze de bloemen uitgekozen… De spanning steeg bij elke stap. Edward wachtte met zijn broer, die zijn getuige was, voor in de kerk en keek niet om naar zijn bruid. De andere gasten deden dat wel. Juliette was dan ook een plaatje in haar satijnen bruidsjapon, afgezet met veel kant en gecompleteerd met een witte sluier tot op haar middel, waarin een kunstig patroon was geweven. Ze droeg een boeket met orchideeën en rozen uit de kassen van haar schoonfamilie. Het was werkelijk prachtig.

Uit: Op de vleugels van de wind, hoofdstuk 38

[public domain], via James Gardiner Collection, flickr.com

Twintig jaar later, in 1876, geniet Juliette als mevrouw Wallace aanzien in de voornaamste kringen van New York. Genoeg om dochter Millicent met geschikte jongemannen in aanraking te brengen, iets waar mevrouw Milton voor haar dochter Caroline alleen maar van kan dromen in Thuis op Dunleigh Hall.

Er is me vaak gevraagd of ik een vervolg op Op de vleugels van de wind zou schrijven, maar het antwoord is ‘nee’. De verhalen van Katie, Jim, Megan en Scotty waren klaar en het zou niet interessant genoeg zijn om hen te blijven volgen. Daarom vond ik deze kleine knipoog zo leuk: een gastrolletje voor Juliette in Thuis op Dunleigh Hall, zonder dat ze te veel aandacht opeist.

Stiekem fantaseer ik dan zelf toch ook wel over die tussenliggende twintig jaar. Spreken Juliette en Katie elkaar nog wel eens? Kent dochter Millicent de penvriendin van haar moeder? Als Juliette in Thuis op Dunleigh Hall op de kade van New York over haar vertelt, wordt duidelijk hoe de scheepvaart is veranderd. Van de houten zeilschepen naar luxueuze oceaanstomers waarop ook Caroline Milton naar Europa reist. Hoeveel invloed heeft dat op Jims werk gehad?

Ik denk ook aan de Amerikaanse Burgeroorlog, waar Caroline als kind relatief weinig van heeft gemerkt. Maar zouden Jim en Scotty nog hebben gevochten? Heeft Katie haar verpleegsterservaring ingezet voor de vele gewonden? We zullen het nooit weten, wat ik ga geen poging doen om Lynn Austins trilogie te evenaren. ☺

Van Juliette verwacht ik wel dat ze zich als vrijwilligster heeft ingezet voor steun aan de soldaten van de Unie (voedsel, kleding, bemoedigende brieven). Ook na de oorlog doet ze immers veel aan liefdadigheidswerk en leert ze haar dochter op die manier naar anderen om te zien.

En hoewel het verdere verloop van Katie Shellesdales leven onbekend blijft, denk ik graag dat ze in elk geval op die manier invloed heeft gehad op haar vriendin… en op mijn nieuwe boek!

Katies Kerstfeest

Geen kerstboom, versiering of cadeaus. Katie weet dat haar eerste Kerst in Amerika in niets zal lijken op de schitterende feesten die ze gewend was. Is er een manier om toch het kerstgevoel vast te houden?

In dit kerstverhaal komen enkele oude bekenden uit Op de vleugels van de wind voorbij...

Happy Birthday!

Vandaag is het al weer een jaar geleden dat mijn debuutroman Op de vleugels van de wind verscheen.

Op donderdag 27 november 2014 was de boekpresentatie in de Oude Boerenherberg van het openluchtmuseum in Schoonoord. Volle zaal, ontspannen sfeer, enthousiaste reacties, een heleboel gesigneerde exemplaren.

Ik besloot mijn presentatie met een bedankje:

Tot slot wil ik iedereen bedanken die mij heeft geholpen op de weg hier naartoe, want alleen had ik dit niet gekund.
Allereerst dank ik God, die mij het talent om te schrijven heeft gegeven.
Dan mijn familie die er altijd voor mij is geweest, en speciaal mijn moeder die ook veel tijd in dit boek heeft gestoken. (Bedankt, mam!)
En verder iedereen die heeft geholpen, gebrainstormd, aangemoedigd, proefgelezen, voor mij heeft gebeden of mij op welke manier dan ook heeft gesteund: Dank je wel!

Inmiddels kan ik daar een groep aan toevoegen: de lezers!
Mensen die ik persoonlijk ken, mensen die spontaan een lieve reactie op mijn Facebookpagina achterlieten, en velen die gewoon anoniem zijn gebleven. Dank je wel!

Zonder jullie was Op de vleugels van de wind niet zo’n succes geworden! Ik hoop dat jullie ervan genoten/genieten om samen met Katie en de andere personages op reis te gaan naar 19e eeuws Amerika.

Over korsetten en crinolines

Eigenlijk wilde ik dit bericht de titel 'Katies ondergoed' geven, maar ik weet niet hoe Google Safe Search en andere filters daarmee omgaan. :-)
En ook al zou een Victoriaanse dame als Katie Shellesdale zich verslikken in haar thee, vuurrode wangen krijgen en misschien zelfs wel flauwvallen, ik verzeker jullie dat alle afbeeldingen die ik laat zien heel fatsoenlijk zijn.

Laten we beginnen bij het bekendste onderdeel van 19e-eeuws ondergoed. Wie herinnert zich deze scene uit Titanic?


De 'korsetscene' uit de film Titanic

Het korset van Rose wordt met harde hand vast geregen. In de 19e eeuw (en ook nog in 1912) dragen alle vrouwen een korset. Beroemd is de wespentaille van de rijke dames, maar ook een vrouw uit de arbeidersklasse (Megan bijvoorbeeld) zal een korset dragen. Men vindt dat het zwakkere vrouwenlichaam die ondersteuning nodig heeft. De steun wordt gegeven door baleinen aan de zijkant, het slanke figuur ontstaat door de veters aan de achterkant stevig aan te trekken. Omdat verreweg de meeste vrouwen geen hulp van een kamenier krijgen bij het kleden, zorgen haakjes aan de voorkant ervoor dat zij het ding ook zelf aan en uit kunnen doen.

Zijden corset, mogelijk gemaakt in Frankrijk of Groot-Brittannië, 1864
© Victoria and Albert Museum, London
www.vam.ac.uk

Dit zijden korset met kant langs de zoom komt uit 1864. Zou Katie iets soortgelijks hebben gedragen?

Het korset is niet de eerste van alle lagen die schuilgaan onder die prachtig versierde japonnen. Het begint 's ochtends met een lang hemd, of chemise, dat het moeilijk te wassen korset moet beschermen:

Vlnr: linnen chemise 1840–59, chemise jaren 1850,
combinatie van chemise en onderbroek jaren 1890
www.metmuseum.org

En laten we de lange onderbroek niet vergeten! Katie draagt er eentje met strikjes, zoals je tot haar grote schaamte kunt lezen op pagina 208 in 'Op de vleugels van de wind'. Eigenlijk werd de onderbroek pas sinds 1820 door vrouwen gedragen, en hij bestaat alleen uit twee pijpen en een koord om het middel. Zo kan Katie gemakkelijk de kamerpot gebruiken!

Links: katoenen onderbroek jaren 1870, rechts: linnen onderbroek jaren 1840
www.metmuseum.org

Sokken en schoenen volgen daarna, want als ze eenmaal haar rokken draagt, wordt dat een stuk lastiger.

Nu volgt dat stijve, vast geregen korset dat Katie haar slanke middel geeft, haar boezem omhoogduwt en voor haar rechte houding zorgt. Over het korset volgt een nieuwe beschermlaag in de vorm van een soort hemdje, zoals je hieronder ziet. Het zou tenslotte jammer zijn als het lijfje van een dure japon wordt beschadigd.

Katoenen hemdje, jaren 1870
www.metmuseum.org

Nu komen we bij een andere bijzonderheid: de crinoline, die haar jurk wijd laat uitstaan. Het ziet eruit als een belachelijk gevaarte, maar het was een hele verbetering in vergelijking met de acht of negen onderrokken die nodig waren voor hetzelfde effect. De crinoline is veel lichter, gemaakt van stalen hoepels en kan enorme proporties aannemen. In een modieuze rok kan wel 40 meter zijde gaan!

Links: prent uit Punch, augustus 1856, [Public domain], via Wikimedia Commons
Rechts: frame van een crinoline, jaren 1860, © Victoria & Albert Museum, London

Bedenk wel dat de arbeidersklasse het praktischer aanpakt. Het kost heel veel moeite om de crinoline over het hoofd aan te trekken! Kijk maar eens naar deze komische fotoserie (sorry, 't is wel even scrollen...).

[Public domain], via Wikimedia Commons

Over de crinoline gaat een petticoat. Niet zo'n wit tulen geval uit de jaren '50 natuurlijk. Deze is bijvoorbeeld van katoen en heeft een mooi afgewerkte zoom.

Wit katoenen korset en witte petticoat,
jaren 1840/1850
Kent State University Museum
kent.pastperfect-online.com

Toch is het niet de bedoeling dat iemand er iets van ziet. Katie heeft speciaal geleerd hoe ze moet gaan zitten zonder dat haar crinoline omhoog wipt.

Nu ze dit alles heeft aangetrokken, is het eindelijk tijd voor de elegante overkleding die wél iedereen mag bewonderen.

En dan te bedenken dat een rijke dame zich een paar keer per dag moet omkleden!

De koningin van het bal

Research doen moet je leren. Net als schrijven en al die andere dingen. Maar vanaf het begin vond ik het ontzettend leuk om details op te zoeken voor Op de vleugels van de wind. Eén van de eerste kledingstukken was Katies hemelsblauwe baljapon:

De nieuwe japonnen werden de volgende ochtend bezorgd en ze waren perfect. Katie was verrukt van het model en de schitterende lichtblauwe kleur die het hemelsblauw van haar ogen versterkte. 
Het lijfje was afgezet met een smalle ruche van tafzijde bij de hals en open schouders. Kleine satijnen roosjes en kraaltjes versierden de korte mouwen en het midden van het lijfje, en zorgvuldig gedrapeerde parelsnoertjes maakten het geheel compleet. Langs de dubbele tafzijden rok hingen satijnen linten met roosjes omlaag. De onderrok was langer dan de bovenrok, maar van dezelfde kleur, met een brede ruche in een donkerder tint. Katie voelde zich nu al de koningin van het bal.

Baljurk ca 1860
[Public domain], via The Metropolitan Museum of Art

Benieuwd of Katie echt de 'koningin van het bal' wordt? Lees verder in Op de vleugels van de wind. (Het bal begint op pagina 301.)

Zwijmelen bij Victoriaanse kostuums

Altijd als ik naar kostuumdrama kijk, ben ik gefascineerd door de prachtige japonnen. Zien de dames er vaak niet schitterend uit?
En hoewel ik blij dat ik zonder hoepelrok en met spijkerbroek over straat kan lopen, droom ik er dan toch even bij weg.
Voor iedereen die net zo van historische kostuums houdt als ik, laat ik vandaag een dagelijkse japon zien uit Katies kledingkast.

De laatste blik in de spiegel stemde Katie tevreden. Ze had zich bescheiden gekleed, in een japon van blauwgrijze tafzijde met pofmouwtjes en kleine versieringen van zwart koord en kraaltjes. Niet te frivool gezien de familieomstandigheden, maar mooi genoeg om te laten zien dat ze weer klaar was voor het sociale leven...   

(uit: Op de vleugels van de wind)

Japon uit de jaren 1850
[Public domain], via The Metropolitan Museum of Art

Krijg jij ook de indruk dat dit wel een beetje chique is voor een 'dagelijkse japon'? Misschien is onze definitie van 'dagelijks' wat veranderd...

Zie je op je mobiel niet alle afbeeldingen? Schakel dan over naar de internetversie van de site.

Op een emigrantenschip, deel 2 - De tussendekpassagiers

De vorige keer heb ik laten zien hoe Katie de lange reis naar Amerika doorbracht, vandaag nemen we een kijkje bij de tussendekpassagiers.

Het tussendek, dat is een beetje een vreemde naam, maar hij geeft wel duidelijk weer in welke ruimte de arme passagiers verbleven: een extra laag tussen het hoofddek en het vrachtruim. Dit is Katies eerste indruk in Op de vleugels van de wind:

Stapje voor stapje gingen ze de ruwe, houten trap af. Het was halfdonker daar beneden en Katie voelde een rilling over haar rug gaan. Over de grond verspreid lag rommel, overal. Ze durfde geen moeite te doen om te zien wat het was. De geur deed haar denken aan de krappe arbeiderswoninkjes in Londen die ze de laatste tijd met Rosemary had bezocht om eten of tweedehandskleding te brengen. Bedompt, vettig en vies. Ze duwde een zakdoekje tegen haar neus.

Klinkt niet zo prettig, hè? Voor de scheepvaartmaatschappijen waren de arme passagiers simpelweg een soort vracht om mee terug te nemen naar Amerika. Stouw er zoveel mogelijk in één ruimte en je maakt zoveel mogelijk winst.

De emigranten door Charles Emmanuel Jadin
musée des Beaux-Arts de Bernay [Public domain], via Wikimedia Commons

Op het tussendek was het vaak schemerig en benauwd. Er komt niet veel frisse lucht binnen en je zit daar met meer dan honderd mensen op elkaar gepropt. Dus je kunt je wel voorstellen dat het geen pretje was, zeker niet bij slecht weer!

Steerage passengers after Arthur Boyd Houghton
[Public domain], via The Metropolitan Museum of Art

Op een emigrantenschip, deel 1 - De hutpassagiers

Uit 'Op de vleugels van de wind':

‘Ach, kind.’ Mevrouw Burton keek zo bezorgd dat Katie bijna in tranen uitbarstte. ‘Je hebt een moeilijke tijd achter de rug, hè? Het gezelschap van de anderen zal je afleiden, dat is juist goed. Niemand zal het raar vinden als je alleen een kopje thee drinkt en geen champagne.’
Katie zuchtte. ‘Goed dan.’
De hutten kwamen direct uit op de salon, waar twee lange mahoniehouten tafels stonden met aan weerszijden daarvan gestoffeerde sofa’s. Er lag dik, groen tapijt en het behang had bloemmotieven in goudkleur. Het licht kwam van boven via vensters over bijna de gehele lengte van het plafond. Er stond champagne klaar om de afvaart te vieren.

Zullen we een kijkje nemen in de salon waarin Katie een groot deel van de reis naar New York doorbrengt? Er zijn niet veel plaatjes van, dus ik was heel blij toen ik deze op Pinterest vond, al is hij waarschijnlijk iets ouder dan 'mijn' Hannah Cook uit 1856.

Reizen in een hut was duurder dan op het tussendek en er waren niet zo heel veel rijke passagiers, dus er is ruimte genoeg om te relaxen. Je deed een spelletje, kletste met de andere dames, je kon zitten lezen. Een brief schrijven… Als er niet al te hoge golven waren, haalden ze hun borduurraam tevoorschijn...

En kijk ook eens naar de deuren van de hutten. Zie je de ventilatieroosters die zulke dramatische gevolgen voor Katie hebben?

De volgende keer laat ik zien hoe de tussendekpassagiers zoals Megan, Jim en Scotty leefden.

Zie je op je mobiel niet alle afbeeldingen? Schakel dan over naar de internetversie van de site.

Recensie Wereld van boeken

Leanne van 'Wereld van boeken' heeft maar liefst vijf sterren toegekend aan Op de vleugels van de wind.
Ik mocht Leanne begroeten tijdens de boekpresentatie van donderdag 27 november én daar een exemplaar voor haar signeren.

http://wereldvanboeken.nl/op-de-vleugels-van-de-wind-dineke-epping/

Boekpresentatie fantastische avond!

‘Ga maar uit van ca. 40 personen,’ zei ik tegen de uitgever…
En het waren er 86!!! Overweldigend!

Lucas en Marion van de Oude Drentse Boerenherberg hadden alles supergoed voor elkaar (improvisatietalent!) en de sfeer was uitstekend.

Door al het enthousiasme bibberden mijn knieën bijna niet meer toen het tijd was voor mijn speech. ;-) Ook die ging gelukkig gesmeerd, net als het voorlezen van twee stukjes uit mijn boek.

Boekhandel de Fakkel hoefde maar weinig boeken mee terug te nemen naar Hoogeveen en ik heb veel exemplaren mogen signeren.

Bloemen, cadeaus, felicitaties… Trotse familie, vrienden, collega’s, dorpsgenoten…
Kortom: een geweldige avond waar ik nog lang met veel plezier aan terug zal denken.

Bedankt allemaal!!!

Hieronder alvast een kleine foto-impressie.



Mijn toespraakje

Nog steeds die big smile...

Aandachtig luisterend



De grote poster

Prachtig gebak!

Volle zaal! (En sfeervol interieur van de Boerenherberg)

Signeren!

Boekverkoop door De Fakkel, Hoogeveen

Ze zijn er!



Big smile die de hele dag op mijn gezicht heeft gestaan...

Vanmorgen een telefoontje van mijn moeder: 'Er is een hele zware doos bezorgd!'

Natuurlijk kon ik niet wachten tot mijn werkdag was afgelopen en ik naar huis (oftewel: naar het huis van mijn ouders) mocht. En daar zijn ze dan. De eerste echte exemplaren van mijn boek.

Mijn verhaal, dat jarenlang op kladjes, lijntjespapier en geprinte A4-tjes heeft gestaan, nu als echt boek! Hoe bijzonder om die allereerste regels - die verschillende herschrijfrondes hebben overleefd - nu opnieuw te lezen!
En hij ruikt ook als een nieuw boek dat ik net zelf bij de boekhandel heb gekocht. Hij is echt...
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben er gewoon heel erg blij mee!

Ze zijn het echt!

De nieuwste mode

Kortgeleden viel de catalogus van Bonprix bij mij op de deurmat. En hoewel ik alleen bestel als ik vind dat iets nódig heb ;-), blader ik er toch graag even doorheen. Welke trends zijn er deze herfst? Welke kleuren zijn in?

En omdat ik het zelf zo leuk vind, zijn hier een paar plaatjes uit de Victoriaanse variant van de Bonprix-catalogus. Modeplaten uit de Moniteur de la Mode!

Misschien is hier wel het exemplaar bij waaruit Katie en haar penvriendin een baljapon kiezen…

Welke baljapon? Dat laat ik hier zien!

Heb jij al iets leuks gevonden voor deze herfst?

Rijksmuseum / CC0, via Wikimedia Commons

Jules David / CC0, via Wikimedia Commons

Op de foto met Annie Moore

Tijdens mijn vakantie stond ik naast het beeld van Annie Moore. Dit 15-jarige meisje was de eerste immigrante die via Ellis Island in New York aankwam op 1 januari 1892. Ze reisde met haar twee broertjes; haar ouders waren vier jaren eerder al naar Amerika gegaan. Is het niet onvoorstelbaar?

De laatste tijd heb ik vaak de vraag gekregen: Waarom schrijf je over emigratie? Het antwoord is simpel. Het fascineert me! Deze 19e-eeuwse mensen lieten hun land, hun familie en vrienden, hun vertrouwde omgeving achter in de wetenschap dat het voorgoed was. Dan moeten ze een sterke hoop hebben gehad op een betere toekomst, goede vooruitzichten. Of ze waren zo door wanhoop overmand dat het niet erger kon worden... Wat dachten Annies ouders toen ze hun jonge dochter de zorg voor twee kleine kinderen toevertrouwden?

"Mijn" Katie is geen doorsnee immigrante, haar reisgenoten Megan, Jim en Scotty wel. Ook zij hopen op een betere toekomst, een nieuwe start.
Als ik mijn boek aan iemand zou opdragen (wat ik niet van plan ben), zou het zijn aan alle mensen die met datzelfde verlangen hun thuisland verlieten. Ik hoop dat hun dromen zijn uitgekomen!

Fun & Faith Schrijfwedstrijd

Vandaag was de boekpresentatie van '17x Verliefd!', de verhalenbundel waarin mijn verhaal De winkeljuffrouw van Barley een mooie eerste plaats heeft gekregen.


Aandachtig luisteren naar de speech van Dani van Doorn

Hiermee kwam het balletje aan het rollen. De schrijfwedstrijd van Uitgeverij Joy Books leek mij op het hart geschreven. Een romantisch verhaal waarin geloof en humor zijn verwerkt. Bij de wedstrijdvoorwaarden stond dat de setting niet 'te ver van ons bed' mocht zijn, maar op een Victoriaans liefdesverhaal verheugde de jury zich... Die uitdaging ging ik natuurlijk maar wat graag aan!

Eind februari belde uitgeefster en jurylid Dani van Doorn mij met het bericht dat ik de wedstrijd had gewonnen. Ik was in de wolken!
Daar bleef het niet bij. Want het manuscript voor de historische roman Op de vleugels van de wind lag al een poosje op de plank. Eindelijk vond ik genoeg zelfvertrouwen om hem op te sturen. Met goed resultaat! Binnenkort verschijnt mijn debuutroman in de boekwinkel.